Projekt „Standardy działania pozarządowych organizacji ekologicznych”

współfinansowany przez Unię Europejską w ramach Europejskiego Funduszu Społecznego

Wzór polityki rachunkowości dla organizacji pozarządowych

Z Księga Dobrych Praktyk

Przedstawiamy wzór Polityki Rachunkowości, którą należy uzupełnić dokładnie danymi organizacji oraz działaniami, które organizacja prowadzi zgodnie z zapisami w statucie.

Spis treści

Wstęp.

Na podstawie art. 4. oraz art. 9. i 10. ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 17 czerwca 2002r. Nr 76 poz. 964) zwanej dalej ustawą oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek nie będących spółkami handlowymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2001 r. Nr137, poz.1539) wprowadza się jako obowiązującą od dnia ......................................... dokumentację opisującą przyjęte zasady (politykę) rachunkowości.

1. Dokładne dane organizacji:

  • nazwa organizacji
  • adres
  • KR
  • NIP
  • REGON
  • ilość członków zarządu, ogólne zasady odpowiedzialności zarządu zgodnie z ustawą o rachunkowości.
  • organ nadzorujący zarząd (komisja rewizyjna ds. pracy zarządu, oraz wlane lub rada nadzorcza)

2. Działalność organizacji pozarządowej.

Opis dokładny działalności w organizacji pozarządowej z podziałem na;

  • działalność statutową

a) odpłatną

b) nieodpłatną

  • pożytku publicznego

Należy opisać poszczególne działania zgodnie ze statutem i KRS, z przypisaniem realizacji projektów do poszczególnych typów działalności.

3. Niniejsze zasady mają na celu przedstawienie obowiązujących w /nazwa jednostki/, zwanej dalej „Organizacją”:

1) ogólnych zasad prowadzenia ksiąg rachunkowych

2) metod wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego,

3) sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych, w tym:

a) Zakładowego Planu Kont
b) wykazu zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych, (dla organizacji która prowadzi księgi rachunkowe w systemie elektronicznym)
c) opisu systemu przetwarzania danych (systemu informatycznego),

4) systemu służącego ochronie danych (w tym dowodów księgowych, ksiąg rachunkowych i innych dokumentów stanowiących podstawę dokonanych w nich zapisów).


Ogólne zasady prowadzenia ksiąg rachunkowych

Miejsce prowadzenia ksiąg rachunkowych

Księgi rachunkowe prowadzone są w siedzibie Organizacji…………………………………….. /podać adres siedziby lub wskazać inne miejsce lub podmiot prowadzący usługowo księgi Jednostki/

Określenie roku obrotowego i wchodzących w jego skład okresów sprawozdawczych

Na podstawie art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o rachunkowości ustala się, iż rokiem obrotowym jest rok kalendarzowy rozpoczynający się 1 stycznia, a kończący dnia 31 grudnia.

Dla celów sprawozdawczości wewnętrznej, oceny realizacji budżetów kosztów, wpływów i wypływów gotówki, wykonania przychodów, a także ustalenia podstawy opodatkowania i dla określenia wysokości zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych itp. oraz informacji statystycznej ustala się, iż okresami sprawozdawczymi są kolejne miesiące danego roku.

Zestawienie obrotów i sald kont księgi głównej za poszczególne okresy sprawozdawcze sporządza się nie później niż 20 dnia miesiąca następnego za poprzedni okres sprawozdawczy (miesiąc).

Księgi rachunkowe prowadzi się w języku polskim i w walucie polskiej, zgodnie z postanowieniami art. 9 i art.11 ust.1 ustawy.

Zasady i sposoby prowadzenia ksiąg rachunkowych

Wariant ewidencji i rozliczania kosztów – koszty rodzajowe ewidencjonowane są wyłącznie w układzie funkcjonalnym (na kontach zespołu „4” Zakładowego Planu Kont). Konta zespołu „4" oznaczają poszczególne rodzaje kosztów administracyjnych.

Następnie na kontach zespołu „7” prowadzona jest dla kosztów poszczególnych projektów realizowanych z poszczególnych typów działalności czyli realizacji projektów do kont zespołu „7” Zakładowego Planu Kont, analityka zapewnia dodatkowo możliwość identyfikacji rodzaju kosztu i źródła jego finansowania.

Konta ksiąg pomocniczych prowadzi się dla kont syntetycznych. Poszczególne operacje na kontach syntetycznych grupuje się w oparciu o prowadzoną dla każdego konta (wymienionego w załączniku nr 1) szczegółową ewidencję analityczną. Ewidencję analityczną, zgodnie z art. 17 Ustawy prowadzi się dla:

  • środków trwałych, w tym także środków trwałych w budowie, wartości niematerialnych i prawnych oraz dokonywanych od nich odpisów amortyzacyjnych lub umorzeniowych,
  • rozrachunków z kontrahentami,
  • rozrachunków z pracownikami, a w szczególności jako imienną ewidencję wynagrodzeń pracowników zapewniającą uzyskanie informacji, z całego okresu zatrudnienia,
  • operacji zakupu (obce faktury i inne dowody, ze szczegółowością niezbędną do wyceny składników aktywów i do celów podatkowych, bartery),
  • kosztów i istotnych dla jednostki składników aktywów,
  • operacji gotówkowych
  • operacji bankowych
  • rozrachunków publiczno prawnych (ZUS,US).

Metody i terminy inwentaryzowania składników majątkowych

  • Metody inwentaryzowania składników majątkowych

W jednostce mogą wystąpić następujące sposoby przeprowadzania inwentaryzacji:

1) spis z natury,

2) potwierdzenie sald,

3) weryfikacja danych księgowych.

1. Inwentaryzacja w drodze spisu z natury polega na przeprowadzeniu zliczenia i za­pisania ilości rzeczowych składników majątku oraz ustalenia drogą oględzin ich jakości. Przedmiotem inwentaryzacji tą drogą mogą być:

  • gotówka w kasie,
  • papiery wartościowe,
  • środki trwałe w eksploatacji,
  • środki trwałe dzierżawione, obce oraz postawione w stan likwidacji, a fizycznie niezlikwidowane,
  • materiały własne i będące własnością innych jednostek,
  • maszyny i urządzenia wchodzące w skład środków trwałych w budowie,
  • inne rzeczowe składniki majątku.

2. Inwentaryzacja w drodze potwierdzenia sald polega na uzyskaniu od kontrahentów pisemnych informacji o stanie środków, kredytów i rozrachunków widniejących w ich księgach rachunkowych. W ten sposób mogą być inwentaryzowane stany następujących aktywów i pasywów:

  • aktywów finansowych zgromadzonych na rachunkach bankowych lub przechowy­wanych przez inne jednostki (w tym środków pieniężnych),
  • kredytów bankowych,
  • salda należności,
  • salda zobowiązań,
  • salda udzielonych i otrzymanych pożyczek,
  • powierzone innym jednostkom własne składniki majątku, za wyjątkiem znajdujących się w posiadaniu jednostek świadczących usługi pocztowe, transportowe, spedycyjne i składowania.

Nie wymagają pisemnego potwierdzenia salda:

  • rozrachunki z osobami fizycznymi oraz podmiotami gospodarczymi nie prowa­dzą­cymi ksiąg rachunkowych,
  • rozrachunki objęte powództwem sądowym lub postępowaniem egzekucyjnym,
  • należności i zobowiązania wobec pracowników,
  • rozrachunki z tytułów publicznoprawnych powinny być zgodne z deklaracjami z miesiąca grudnia.

3. Inwentaryzacja w drodze weryfikacji polega na ustaleniu prawidłowego i realnego stanu ewidencyjnego sald aktywów i pasywów niepodlegających spisowi z natury lub uzgodnieniu. Dokonuje się jej poprzez porównanie sald aktywów lub pasywów z właści­wymi dokumentami i realiami istniejącymi na określony dzień. Tym rodzajem inwenta­ryzacji obejmuje się w jednostce:

  • środki trwałe, do których dostęp jest znacznie utrudniony,
  • grunty,
  • inne nieruchomości,
  • wartości niematerialne i prawne,
  • środki trwałe w budowie oraz inwestycje w obcych środkach trwałych,
  • środki trwałe wydzierżawione,
  • aktywa finansowe (udziały lub akcje, inne aktywa finansowe),
  • dostawy w drodze,
  • należności sporne i wątpliwe,
  • rozliczenia międzyokresowe kosztów,
  • kapitały,
  • rezerwy,
  • zobowiązania z tytułu dostaw nie fakturowanych,
  • rozrachunki publicznoprawne,
  • zobowiązania wobec pracowników,
  • fundusze specjalne,
  • roszczenia z tytułu niedoborów i szkód,
  • dane podlegające wykazaniu w sprawozdaniach finansowych, a wynikające z ewi­dencji na kontach pozabilansowych,
  • inne składniki aktywów i pasywów, jeżeli przeprowadzenie ich spisu z natury lub uzgodnienie z przyczyn uzasadnionych nie było możliwe.

Terminy inwentaryzowania składników majątkowych

1. Ustala się następującą częstotliwość inwentaryzowania składników majątkowych:

a) co 4 lata (w związku z tym, że składniki majątkowe znajdują się na terenie strzeżonym): środki trwałe, maszyny i urządzenia wchodzące w skład środków trwałych w budowie,

b) co 2 lata: zapasy materiałów, towarów, produktów gotowych i półproduktów znajdujących się w strzeżonych składowiskach i obję­tych ewidencją ilościowo-wartościową,

c) co rok: zapasy towarów i materiałów (opakowań) objętych ewidencją wartościową w punktach obrotu detalicznego, pozostałe składniki aktywów i pasywów.

2. Ustala się, z uwzględnieniem częstotliwości określonej w punkcie 1, następujące terminy inwentaryzacji:

a) na dzień bilansowy każdego roku sprawozdawczego inwentaryzuje się:

  • aktywa pieniężne,
  • kredyty bankowe,
  • papiery wartościowe,
  • materiały, towary, które na dzień ich zakupu podlegają jednorazowemu odpisowi w koszty (poza materiałami biurowymi)
  • składniki aktywów i pasywów, których stan ustala się w drodze weryfikacji,

b) w ostatnim kwartale roku sprawozdawczego

  • środki trwałe,
  • środki trwałe w budowie,
  • materiały i towary,
  • salda należności,
  • salda zobowiązań,
  • salda udzielonych i otrzymanych pożyczek,
  • powierzone innym jednostkom własne składniki majątku, za wyjątkiem znaj­du­jących się w posiadaniu jednostek świadczących usługi pocztowe, transportowe, spedycyjne i składowania,
  • aktywa objęte wyłącznie ewidencją ilościową,
  • aktywa będące własnością innych jednostek.

Inwentaryzację przeprowadza się również w przypadkach:

  • zmiany osoby materialnie odpowiedzialnej,
  • na dni, w których wystąpiły wypadki losowe lub inne przyczyny, w wyniku których nastąpiło naruszenie stanu składników majątku.


Termin i częstotliwość inwentaryzacji, określone w ust. 1, uważa się za dotrzymane, jeżeli inwentaryzację:

a) składników aktywów' – z wyłączeniem aktywów pieniężnych, papierów wartościowych, produktów w toku produkcji oraz materiałów, towarów i produktów gotowych, określonych w art. 17 ust. 2 pkt 4 – rozpoczęto nie wcześniej niż 3 miesiące przed końcem roku obrotowego, a zakończono do 15 dnia' następnego roku, ustalenie zaś stanu nastąpiło przez dopisanie lub odpisanie od stanu stwierdzonego drogą spisu z natury lub potwierdzenia salda – przychodów i rozchodów (zwiększeń i zmniejszeń), jakie nastąpiły między datą spisu lub potwierdzenia a dniem ustalenia stanu wynikającego z ksiąg rachunkowych, przy czym stan wynikający z ksiąg rachunkowych nie może być ustalony po dniu bilansowym,

b) zapasów materiałów, towarów, produktów gotowych i półproduktów znajdujących się w strzeżonych składowiskach i objętych ewidencją ilościowo-wartościową – przeprowadzono raz w ciągu 1 roku,

c) środków trwałych oraz maszyn i urządzeń wchodzących w skład środków trwałych w budowie, znajdujących się na terenie strzeżonym – przeprowadzono raz w ciągu 4 lat.


Obowiązujące metody wyceny aktywów i pasywów oraz ustalania wyniku finansowego

Stosowane przez jednostkę zasady rachunkowości dostosowane są do przepisów wynikających z ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 z późn. zm.). Organizacja nie prowadząca dzialalnosci gospodarczej prowadzi uproszczone sprawozdanie finansowe i nie sporządza sprawozdań finansowych zgodnie z MSR, stosuje w pierwszej kolejności przepisy w/w ustawy o rachunkowości oraz rozporządzeń wykonawczych, w szczególności przepisy Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek nie będących spółkami handlowymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2001 r. Nr137, poz.1539).

Obowiązujące zasady wyceny aktywów i pasywów

Zasady ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych

Środki trwałe i wartości niematerialne i prawne wycenia się według cen nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej (po aktualizacji wyceny) pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne, a także o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości.


Za środki trwałe uznaje się:

  • grunty (w tym prawo wieczystego użytkowania gruntów),
  • budynki,
  • obiekty inżynierii lądowej i wodnej,
  • maszyny, urządzenia,
  • środki transportu,
  • inne przedmioty
kompletne i zdatne do użytku w momencie przyjęcia do używania, o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, przeznaczone na własne potrzeby lub do oddania w używanie na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.

Środki trwałe kontrolowane przez jednostkę, o wartości początkowej wyższej od 1.000 zł ale nie przekraczającej kwoty określonej w przepisach podatkowych jako dolna kwota, od której składniki majątku zalicza się do środków trwałych, zalicza się do środków trwałych niskocennych.

Przedmioty o okresie używania dłuższym niż rok, o wartości początkowej nieprzekraczającej jednostkowo kwoty 1.000 zł nie są zaliczane do środków trwałych.


Każdy środek trwały z wyjątkiem środków trwałych niskocennych jest klasyfikowany zgodnie z Klasyfikacją Środków Trwałych (KŚT).


Za wartości niematerialne i prawne uznaje się nabyte, nadające się do gospodarczego wykorzystania w dniu przyjęcia do używania:

  • prawa majątkowe, autorskie prawa majątkowe, licencje, koncesje, prawa do: projektów, wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów zdobniczych lub
  • użytkowych, programy komputerowe
  • koszty prac rozwojowych zakończonych wynikiem pozytywnym,
  • wartość firmy,
  • know-how
  • o przewidywanym okresie użytkowania dłuższym niż rok, wykorzystywane na potrzeby związane z prowadzoną działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze.


Wartość początkowa środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej to:

  • w przypadku nabycia w drodze kupna – kwota należna sprzedającemu, powiększona o koszty związane z zakupem, naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania (w tym koszty transportu, załadunku, wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, opłaty notarialne, skarbowe, odsetki, prowizje, różnice kursowe, cło, akcyzę itp.), pomniejszona o podatek od towarów

i usług podlegający zwrotowi na podstawie odrębnych przepisów,

  • w przypadku wytworzenia we własnym zakresie jest to koszt wytworzenia, za który uważa się wartość zużytych składników rzeczowych i usług obcych, kosztów wynagrodzeń za pracę wraz z narzutami i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych. Do kosz­tu wytworzenia nie zalicza się kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży, pozostałych kosztów operacyjnych i finansowych oraz kosztów nadmiernych braków, nadmiernego zużycia robocizny i innych zasobów w trakcie budowy, montażu lub ulepszenia środków trwałych i dostosowania do używania,
  • w razie nabycia w drodze darowizny lub w inny nieodpłatny sposób wartość początkową środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej stanowi cena sprzedaży takiego samego lub podobnego przedmiotu z dnia nabycia, chyba że umowa darowizny albo umowa o nieodpłatnym przekazaniu określa tę wartość w niższej wysokości. Za cenę rynkową uważa się cenę stosowaną w danej miejscowości w obrocie składnikami tego samego rodzaju, gatunku z uwzględ­nieniem ich stanu technicznego i stopnia zużycia.


W przypadku trudności w ustaleniu kosztu wytworzenia środka trwałego jego wartość początkową ustala biegły rzeczoznawca z uwzględnieniem cen rynkowych z dnia przekazania składnika do użytkowania.


Umorzenie (amortyzacja) środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych

Środki trwałe o wartości powyżej wartości granicznej określonej w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych podlegają amortyzacji metodą liniową, począwszy od pierwszego dnia mie­siąca następującego po miesiącu przekazania ich do użytkowania do końca miesiąca, w któ­rym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z ich wartością początkową lub w którym postawiono je w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono ich niedobór.

Odpisów amortyzacyjnych od ujawnionych środków trwałych nieobjętych dotychczasową ewidencją dokonuje się od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia ich do ewidencji.

Środki trwałe niskocenne umarzane są w 100% w miesiącu przekazania do użytkowania.

Wartości niematerialne i prawne amortyzuje się przy uwzględnieniu minimalnych długości okresów amortyzacji określanych w przepisach podatkowych.

Wartości niematerialne i prawne o wartości początkowej nie przekraczającej kwoty określonej w przepisach podatkowych jako dolna kwota, od której składniki majątku zalicza się do wartości niematerialnych i prawnych, odpisuje się jednorazowo w koszty.


Podstawę dokonywania odpisów amortyzacyjnych (umorzeniowych) środków trwałych i war­tości niematerialnych i prawnych stanowi aktualny plan amortyzacji sporządzany na pierwszy dzień każdego roku obrotowego, określający stawki i kwoty rocznych odpisów poszcze­gólnych środków trwałych.


Plan amortyzacji zawiera m.in.:

  • numer inwentarzowy,
  • symbol klasyfikacji rodzajowej,
  • nazwę obiektu,
  • datę przyjęcia do użytkowania,
  • wartość początkową,
  • metodę amortyzacji,
  • stopę rocznej amortyzacji,
  • roczną i miesięczną kwotę odpisów.

Poprawność przyjętych do planu amortyzacji okresów używania i innych danych jest przez jednostkę okresowo weryfikowana. Ustalone drogą weryfikacji nowe stawki amortyzacyjne sto­suje się w następnym roku obrotowym.

Wycena pozostałych aktywów i pasywów

a) Środki trwałe w budowie wycenia się w wysokości ogółu kosztów pozostających w bezpośrednim związku z ich nabyciem lub wytworzeniem pomniejszonych o odpisy z tytułu trwałej utraty wartości. Wartość środków trwałych w budowie zwiększają ujemne różnice kursowe oraz odsetki od kredytów za okres budowy środka trwałego, zaś zmniejszają odpisy z tytułu trwałej utraty jego wartości.

b) Nieruchomości ewidencjonuje się i wycenia według zasad obowiązujących dla środków trwałych i wartości niematerialnych i praw­nych, czyli według ceny nabycia lub kosztów wytworzenia, lub wartości przeszacowanej, pomniejszonych o odpisy amortyzacyjne oraz odpisy z tytułu trwałej utraty wartości.

c) Zapasy materiałów wycenia się według cen zakupu a ich ewidencja prowadzona jest metodą ilościowo-wartościową. Jednostka nie prowadzi ewidencji materiałów biurowych. Ich zakup obciąża bezpośrednio koszty działalności. Przyjęcie materiałów do magazynu następuje według rzeczywistych cen zakupu. Rozchód materiałów z magazynu wycenia się metodą „pierwsze weszło, pierwsze wyszło” (FIFO). Zapasy materiałów nie podlegają przeterminowaniu.

d) Inwestycje krótkoterminowe wycenia się nie rzadziej niż na dzień bilansowy według ceny (wartości) rynkowej albo według ceny nabycia, w zależności od tego, która z nich jest niższa; natomiast inwestycje krótkoterminowe, dla których brak jest aktualnej ceny rynkowej wycenia się według wartości godziwej.

e) Należności i udzielone pożyczki wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty. Jednostka nie tworzy odpisów aktualizujących wartość należności. Należności przedawnione odpisywane są w koszty w miesiącu, w którym nastąpiło przedawnienie.

f) Zobowiązania wycenia się w kwocie wymagającej zapłaty. Nominalne zobowiązania powiększa się o odsetki należne na dzień bilansowy tylko wówczas, gdy Jednostka ma pewność że wystąpi konieczność zapłaty tych odsetek.

g) Zobowiązania finansowe, których uregulowanie zgodnie z umową następuje drogą wydania aktywów finansowych innych niż środki pieniężne lub wymiany na instrumenty finansowe, wycenia się według wartości godziwej.

h) Środki pieniężne w kasie i na rachunkach bankowych wycenia się według wartości nominalnej.

i) Fundusz statutowy oraz pozostałe aktywa i pasywa wycenia się według wartości nominalnej.

Na mocy § 2 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 listopada 2001 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości dla niektórych jednostek nie będących spółkami handlowymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej ( Dz. U. z 2001 r. Nr137, poz.1539) Organizacja rezygnuje ze stosowania zasady ostrożności określonej w ustawie o rachunkowości. Organizacja nie tworzy rezerw i odpisów aktualizujących wartość aktywów i pasywów.

Wycena aktywów i pasywów wyrażonych w walutach obcych

a) Wycena na dzień bilansowy Wyrażone w walutach obcych aktywa (z wyłączeniem udziałów w jednostkach podporządkowanych wycenianych metodą praw własności) wycenia się na dzień bilansowy po obowiązującym na ten dzień średnim kursie ustalonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski. Wyrażone w walutach obcych pasywa wycenia się na dzień bilansowy po obowiązującym na ten dzień średnim kursie ustalonym dla danej waluty przez Narodowy Bank Polski.

b) Wycena w ciągu roku obrotowego

Operacje sprzedaży i kupna walut oraz operacje zapłaty należności lub zobowiązań wycenia się po kursie kupna lub sprzedaży banku, z którego usług korzysta jednostka, Pozostałe operacje wycenia się po obowiązującym na dzień przeprowadzenia operacji średnim kursie ustalonym dla danej waluty przez Prezesa NBP.

Zasady wyceny instrumentów finansowych

Instrumenty finansowe wprowadza się do ksiąg rachunkowych w cenie nabycia (równej cenie godziwej).

a) aktywa finansowe i zobowiązania finansowe przeznaczone do obrotu oraz aktywa finansowe dostępne do sprzedaży wycenia się na dzień bilansowy w wartości godziwej, bez jej pomniejszania o koszty transakcji, jakie jednostka poniosłaby, zbywając te aktywa lub wyłączając je z ksiąg rachunkowych z innych przyczyn, chyba że wysokość tych kosztów byłaby znacząca

b) aktywa finansowe, dla których jest ustalony termin wymagalności - w wysokości skorygowanej ceny nabycia oszacowanej za pomocą efektywnej stopy procentowej,

c) pożyczki udzielone i należności własne, aktywa finansowe utrzymywane do terminu wymagalności oraz zobowiązania finansowe w wysokości skorygowanej ceny nabycia oszacowanej za pomocą efektywnej stopy procentowej, niezależnie od tego, czy jednostka zamierza utrzymać je do terminu wymagalności czy też nie, aktywa finansowe, dla których nie jest ustalony termin wymagalności - w cenie nabycia, to jest w wartości godziwej poniesionych wydatków lub przekazanych w zamian innych składników majątkowych.

Zasady wyceny rozliczeń międzyokresowych przychodów i kosztów

a) Rozliczenia międzyokresowe:

  • równowartość otrzymanych środków na świadczenia, które nastąpią w przyszłych okresach (w tym otrzymane dotacje, dotyczące działań realizowanych w przyszłych okresach);
  • otrzymane dotacje lub inne środki pieniężne na sfinansowanie nabycia lub wytworzenia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych;
  • zaliczone do rozliczeń międzyokresowych przychodów kwoty zwiększają równolegle do odpisów amortyzacyjnych - umorzeniowych przychody działalności statutowej; do środków trwałych i kosztów prac rozwojowych sfinansowanych z tych źródeł zasady te stosuje się odpowiednio w odniesieniu także do przyjętych nieodpłatnie (także w formie darowizny) środków trwałych, środków trwałych w budowie oraz wartości niematerialnych i prawnych.

b) Czynne rozliczenia międzyokresowe kosztów

W ciągu okresu sprawozdawczego przedmiotem rozliczeń międzyokresowych są między innymi:

  • koszty czynszów i dzierżawy płaconych z góry,
  • koszty ubezpieczeń majątkowych,
  • podatek od nieruchomości,
  • odpisy na fundusz świadczeń socjalnych
  • naliczone z góry odsetki od kredytów i pożyczek,
  • naliczone z góry inne koszty finansowe,
  • aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego,
  • inne koszty dotyczące następnych okresów sprawozdawczych (prenumeraty, przedpłaty itp.)

W przypadku, gdy koszt nie ma istotnego wpływu na wynik finansowy, można je odpisać w całości w koszty miesiąca, w którym zostały poniesione Koszty podlegające aktywowaniu na koncie rozliczeń międzyokresowych rozliczane są proporcjonalnie do upływu czasu w kolejnych okresach obrotowych, których dotyczą.

c) Bierne rozliczenia międzyokresowe kosztów tworzone są w wysokości prawdopodobnych zobowiązań przypadających na bieżący okres sprawozdawczy, wynikających w szcze­gólności z:

  • wartości świadczeń wykonanych przez kontrahentów, których kwotę można wiarygodnie oszacować,
  • obowiązku wykonania przyszłych świadczeń wynikających z bieżącej działalności, których kwotę można oszacować, mimo że data ich powstania nie jest jeszcze znana,
  • wartość realizacji projektów, których kwotę można oszacować i data powstania będzie w przyszłym okresie.

Wybór systemu rachunku wyników

1. Rachunek zysków i strat (wyników) sporządzany jest w postaci porównawczej. 2. Na wynik finansowy netto w Jednostce składa się: a) wynik działalności statutowej b) koszty administracyjne c) wynik operacji finansowych d) wynik z pozostałych przychodów i kosztów operacyjnych e) wynik operacji nadzwyczajnych f) obowiązkowe obciążenia wyniku finansowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych. 3. Wynik działalności gospodarczej powstaje z różnicy pomiędzy przychodami bieżącej działalności gospodarczej, a kosztami wytworzenia działalności gospodarczej. 4. Wynik działalności statutowej powstaje z różnicy pomiędzy przychodami bieżącej działalności statutowej (przychodami ze składek członkowskich, dotacji, subwencji, darowizn, przeznaczonymi na finansowanie bieżącej działalności statutowej) a kosztami tej działalności, powiększonymi o całość poniesionych od początku roku obrotowego, kosztów ogólnoadministracyjnych działalności statutowej. Kosztami statutowymi są koszty realizacji zadań i programów, których cele związane są z celami statutowymi jednostki. W szczególności są to koszty wynagrodzeń i podróży służbowych osób zatrudnionych bezpośrednio przy realizacji programu, materiały zużyte oraz usługi obce i pozostałe koszty dotyczące bezpośrednio realizowanych zadań i programów, a także koszty amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych wykorzystywanych bezpośrednio przy działalności statutowej. Do kosztów statutowych zaliczane będą również, w części dotyczącej działalności statutowej, opłaty stałe. 5. Kosztami administracyjnymi są koszty, które nie zostały zakwalifikowane jako koszty statutowe. Są to koszty materiałów, usług obcych, opłat i podatków i pozostałe koszty, związane z obsługą biura, a także koszty wynagrodzeń i podróży służbowych osób zatrudnionych w dziale administracji. Do kosztów administracyjnych zaliczane będą również koszty amortyzacji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych, wykorzystywanych w dziale administracji. 6. Wynik na pozostałej działalności operacyjnej powstaje z różnicy przychodów i kosztów pozostałych operacji gospodarczych. 7. Wynik z operacji finansowych powstaje z różnicy pomiędzy przychodami finansowymi, w szczególności z tytułu: dywidend, odsetek uzyskanych, zysków ze zbycia inwestycji i aktualizacji ich wyceny, nadwyżek dodatnich różnic kursowych nad ujemnymi a kosztami finansowymi, w szczególności poniesionymi z tytułu: strat ze zbycia inwestycji i aktualizacji ich wyceny, nadwyżek ujemnych różnic kursowych nad dodatnimi. 8. Wynik ze zdarzeń nadzwyczajnych stanowi różnicę pomiędzy zyskami a stratami nadzwyczajnymi powstałymi od początku roku obrotowego.

Zasada istotności i stopa dyskontowa

Ustala się, że dla rzetelnego i jasnego przedstawienia sytuacji majątkowej i finansowej oraz wyniku finansowego jednostki jako kwoty istotne traktuje się te kwoty, które przekraczają 1% sumy bilansowej za poprzedni okres sprawozdawczy w przypadku wielkości bilansowych lub te kwoty, które przekraczają 5% wyniku finansowego brutto w przypadku wielkości wynikowych.

Ostateczną decyzję, co do wysokości kwoty istotności podejmuje księgowy w porozumieniu z zarzadem organizacji. Przyjmuje się, iż w organizacji będzie się stosować stopę dyskontową w wysokości równej WIBOR 1R z dnia 30 listopada danego roku minus 1%.

Sposób prowadzenia ksiąg rachunkowych

Zakładowy Plan Kont

Zakładowy Plan Kont zawierający wykaz kont księgi głównej i ksiąg pomocniczych oraz opisujący przyjęte przez jednostkę zasady klasyfikacji zdarzeń, zasady prowadzenia kont ksiąg pomocniczych oraz powiązania tych kont z kontami księgi głównej stanowi Załącznik nr 1 do niniejszych Zasad (polityki) rachunkowości.

Wykaz zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe na komputerowych nośnikach danych

1. Księgi rachunkowe prowadzone są z wykorzystaniem udokumentowanego programu firmy ............................... wymienić producenta i nazwę programu Z systemem finansowo-księgowym współpracują moduły: 1...................... 2...................... 3......................

Księgi rachunkowe na nośnikach elektronicznych należy zapisywać nie rzadziej niż raz w tygodniu celem zabezpieczenia bazy danych.

Zasady zaliczania w koszty delegacji służbowych

W koszty poszczególnych projektów jak również w koszty administracyjne zaliczamy

- zwrot za bilety PKP, PKS, LOT oraz przewoźników prywatnych posiadających licencje na przewóz osób jeżeli taki dokument posiada dane przewoźnika, na podstawie dokumentu „ Zwrot kosztów podróży” wzór stanowi załącznik do niniejszej polityki rachunkowości - zwrot na podstawie delegacji służbowej wyliczonej na podstawie rozporządzenia ministra ….. - zwrot na podstawie międzynarodowych biletów przetłumaczonych na język polski przez osobę znającą ten język z imiennym podpisem pod tłumaczeniem

Obieg dokumentów w organizacji

1. Dokumentem finansowo-księgowym jest każdy dokument stwierdzający dokonanie lub rozpoczęcie operacji gospodarczej i podlegający ewidencji księgowej. Dokumenty te stanowią podstawowe uzasadnienie zapisów księgowych.

2. Prawidłowy dokument finansowo-księgowy powinien zawierać co najmniej:

  • określenie stron (nazwy, NIP, adresy) dokonujących operacji gospodarczej,
  • opis operacji gospodarczej oraz jej wartość, jeżeli to możliwe, określoną także  

w jednostkach naturalnych,

  • datę dokonania operacji, a gdy dowód został sporządzony pod inną datą – także datę sporządzenia dowodu,
  • podpis wystawcy dowodu lub osoby, której wydano lub od której przyjęto składniki aktywów.
Osobiste